نمیدونم چرا هرچی دستامو بلند می کنم نمی تونم ستاره ها رو بچینم .
می دونم که هرکسی یه ستاره داره که، بادست خودش اونو از آسمون چیده .منم دوست
دارم یه ستاره ی نورانی بچینم، اما هرچه تلاش کردمبی فایده بود شاید در میان
شما ها کسانی باشن که ستاره دارن و شاید هم کسانی مثل من باشن که هنوز نتونستن
ستاره ای به دست بیارن ....
شب های بس دراز-
با دیدگان مات-
بر مرکب خیال،نشستم امیدوار
دنبال یک ستاره،فضا را شکافتم
میخواستم ستاره امید خویش را-
اما نیافتم
اما نیافتم
اما نیافتم
...
(شعر از مهدی سهیلی)
این مقدمه رو چیدم تا یه سوال ازتون بپرسم. شاید واسه خیلی از شما این سوال پیش
اومده باشه ولی نتونستین مثل من جوابشو پیدا کنید ولی به هر حال سوال مورد نظرم اینه:
چرا خیلی از مردم عقلشون به چشماشونه؟؟؟؟؟؟
این سوال در هر زمینه ایی مصداق داره. در زمینه تحصیل ،اموال،عشق ومیان دخترو پسر،مرد و زن و...
عزیزانم منتظر جواب ها و نظرات قشنگتان هستم(با تشکر)