به آسمان ابری نظاره کردم. ابر هایی به رنگ خاکستری ملایم...آسمان ابری گهگداری از میان ابرها خود نمایی می کرد. ابرها در حرکت بودند ولی نمی دانم به چه امید در حرکتند.فقط این را می دانم که آنها می خواهند دور هم جمع شوند، تا بتوانند همگی عقده های درونشان را بر سر این مردمان خالی کنند، اما این مردم از اشک ریختن ابرها خرسندند ...خوشا به حال این ابر ها .اما پایین تر که بیایید و بر روی زمین بنگرید، نا ملایمات بیداد می کند و من در همین زمان دختران و پسران جوانی را می بینم که سر بر گریبان خود فرو برده اند و اشکهای درونشان را در درون چشمهایشان مخفی کرده اند و آنها نمی توانند مانند ابر ها راحت خود را خالی کنند تا سبک شوند . این جوانان غم هایی را که کسی نمی تواند نا بودشان کند، در درون خویش حبس کرده اند و اجازه آزادی را نمی توانند برایشان صادر کنند ... خداوندا دیگر به میل خودم نفس نمی کشم. دیگر به میل خودم زندگی نمی کنم. و خود خوب می دانی انجام دادن کاری که مجبور به آن باشی، چقدر دشوار است. به آینده ایی می نگرم که برایم نا معلوم است. شاید با تلنگری از سوی تو بتوانم از این بلا تکلیفی بیرون بیایم ...به کجای دنیا دل خوش کنم، به زیبایی که وجود ندارد، به انسان هایی که فقط خودشان را می بینند، به کشوری که فقط تعداد اندکی می توانند درآن زندگی کنند، به مردمانی که صورت را به جای سیرت می بینند ...دیگر برایم مقدور نیست تا بتوانم گره های کور درونم را باز کنم، اما..... اما می نشینم ، برای امید، برای امیدی که امیدوارم زودتر بیاید، تا روز های خوش زندگی ام را برای اولین بار ببینم، تا لا اقل رنگش را بتوانم تشخیص دهم. بتوانم از سیاهی بیرون بیایم و سپیدی را جایگزین کنم و شعله های امید واری را در درونم ببینم ....پس به امید ان روز (البته با کمک تو ای خدا)
به تقاص چه گناهي بايد اينجوري بسوزم
واسه ي يه اشتباهي چه اومد به حال و روزم
مگه من چه كرده بودم كه چنين شكسته قلبم
اه از اين خيال چشمات كه منو گرفته از من
رسم اين دوره زمونه شده عاشق كشي اما
بيچاره عاشق خسته كه شده تارك دنيا
حالا باز حرفاي مردم ميشينه توي خيالم
كي ميشه دل بسوزوني تو براي حال زارم
هميشه تو رو تو خوابها توي رويا ها مي بينم
براي يه لحظه ي ناب تو ي آغوشت مي شينم
ولي اين فقط يه خوابه منم و يه دل خسته
به خدا كه چشم به راهتم پشت اين دراي بسته
امیدوارم خانم فاطمه زهرا(س) کمک همه ما بکنه
